23 października w Domu Generalnym Sióstr Magdalenek od Pokuty w Lubaniu odbyło się kolejne spotkanie formacyjne dla kobiet pod hasłem „Stworzona, by kochać”. Był to wyjątkowy czas modlitwy, refleksji i odkrywania własnego piękna oraz wartości w świetle Bożej miłości.
Spotkanie rozpoczęło się adoracją Najświętszego Sakramentu oraz modlitwą różańcową w intencji kobiet. Następnie uczestniczki wzięły udział w Eucharystii sprawowanej przez ks. Piotra Sikorskiego. W wygłoszonej homilii kapłan przypomniał, że każda kobieta jest umiłowana przez Boga, wyjątkowa i cenna w Jego oczach. Stworzona na obraz i podobieństwo Boże, otrzymała wszystko, czego potrzebuje, aby kochać, służyć innym i realizować swoje powołanie. Ksiądz Piotr nawiązał również do obrazu Bożej pieczęci noszonej w sercu – znaku przynależności do Boga, Jego bliskości i nieustannej miłości.
W dalszej części spotkania odbyły się warsztaty prowadzone przez panią Julitę Mazur-Frankowską. Był to czas zatrzymania się nad sobą, swoimi potrzebami i pragnieniami oraz odkrywania piękna, które Bóg złożył w każdej kobiecie. Uczestniczki poprzez wspólną refleksję i pracę warsztatową uczyły się z większą życzliwością spoglądać na siebie, dostrzegać własną wartość i troszczyć się o swoje potrzeby. Szczególnie mocno wybrzmiały słowa: „Jestem wystarczająca”. Nie muszę być idealna, nie muszę porównywać się z innymi ani zasługiwać na miłość. Jestem wartościowa dlatego, że Bóg stworzył mnie z miłości. Kobiety odkrywałyśmy również, że przyjęcie siebie i troska o własne serce pomagają im z większą wolnością i miłością otwierać się na innych oraz dzielić się otrzymanym dobrem.
Pięknym podsumowaniem warsztatów stały się słowa zapisane przez uczestniczki: „Jestem stworzona, by kochać. Moje serce nosi pieczęć Boga. Jestem bezpieczna, wolna i wartościowa!” Były one przypomnieniem, że prawdziwe piękno kobiety wypływa z jej wnętrza, a jej godność ma swoje źródło w Bożej miłości.
Spotkanie przebiegło w atmosferze serdeczności, otwartości i wzajemnego wsparcia. Było okazją do umocnienia wiary, odkrywania kobiecego piękna i wdzięczności za dar własnego życia. Każda z uczestniczek mogła na nowo odkryć tę prostą, a zarazem głęboką prawdę: jestem kochana, jestem wystarczająca i zostałam stworzona, by kochać.








