„Piękna w Jego oczach” – taki temat towarzyszył paniom, które 19 czerwca zebrały się w lubańskim klasztorze Sióstr magdalenek od pokuty na kolejnym spotkaniu formacyjnym. W atmosferze pełnej ciepła i otwartości uczestniczki pochyliły się nad zagadnieniem kobiecości, piękna i tego, jak widzi je Bóg. Spotkanie rozpoczęło się o godz. 17.00 Eucharystią celebrowaną w intencji uczestniczek przez ks. Piotra Sikorskiego, proboszcza parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Wojcieszowie. W wygłoszonej homilii kaznodzieja mówił o pięknie kobiety w oparciu o słowo Boże. Głównym punktem odniesienia były fragmenty Pisma Świętego, które przypominały, że człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Z tego wynika fundamentalne piękno człowieka. Nie odnosi się ono wyłącznie do powierzchownego wyglądu fizycznego, lecz do całego bogactwa ludzkiej istoty. Wskazuje na wewnętrzne piękno, które charakteryzuje się łagodnym duchem i jest naprawdę cenne. Zwracając się do pań zaakcentował, że zewnętrzne rysy przemijają, natomiast charakter i bogactwo wnętrza są trwałe: „Niech wasze piękno nie będzie tylko zewnętrzną ozdobą, ale ukrytym człowiekiem serca, niezniszczalnym klejnotem łagodnego i cichego ducha, który jest niezwykle cenny w oczach Boga” (1 P 3,3-4). Celebrans w homilii poruszył również kwestię ulegania presji współczesnego świata, przestrzegając przed zapominaniem o wewnętrznej wartości. Po zakończonej Eucharystii miało miejsce nabożeństwo czerwcowe. Następnie panie wraz z prowadzącymi spotkanie przeszły do ogrodu klasztornego. Tam odbyły się zajęcia warsztatowe, które prowadziła Julita Mazur-Frankowska – pedagog, terapeuta rodzinny, socjoterapeuta, mediator. Stanowiły one narzędzie pomagające zobaczyć i docenić wewnętrzne piękno jakie ma w sobie kobieta. Uczestniczki zastanawiały się, jak dostrzec w sobie piękno, które każdego dnia widzi w nich Stwórca. W poszukiwaniu odpowiedzi posłużył warsztat „W sieci skojarzeń: co rozumiem pod pojęciem piękna”. Wśród licznych określeń pojawiły się: wierząca, współczująca, kochająca, wybaczająca, ofiarna, zadbana, inteligentna, dobra i wiele, wiele innych. Miało to na celu wyjście poza utarte schematy i odnalezienie osobistej definicji piękna. Następnie prowadząca warsztaty zaproponowała, aby każda z pań miała przyczepioną na plecach kartkę, a pozostałe wpisywały po trzy określenia piękna jakie w niej widzą. Pod koniec warsztatu panie dzieliły się doświadczeniem odkrycia w sobie czegoś wyjątkowego jako kobieta, czyli tego, że zostały stworzone na obraz i podobieństwo Boże, stając się arcydziełem stworzenia i „koroną stworzenia”. Podobnie jak podczas poprzednich spotkań nie zabrakło czasu na rozmowy przy kawie, wymianę doświadczeń i budowanie relacji w bezpiecznej przestrzeni. Przestrzeni, w której panie przypomniały sobie, że ich wartość nie zależy od tego, co mówią inni, ale od tego, jak widzi je Bóg. Jedna z uczestniczek podsumowała udział w spotkaniu: „Przekonuję się coraz bardziej, że Bóg nie patrzy na to, co zewnętrzne – na zmarszczki czy niedoskonałości figury. On widzi moje piękno ukryte w sercu”. Inna wypowiedź brzmiała: „Uświadomiłam sobie, że Bóg kocha mnie taką, jaką jestem – z moimi słabościami i mocnymi stronami. W Jego oczach jestem całkowicie piękna”. Te i inne słowa zebrano w przesłanie dla pań, które brzmiało: Akceptuj siebie taką, jaką stworzył cię Bóg. Buduj poczucie własnej wartości na fundamencie słowa Bożego. Dostrzegaj piękno w codzienności i relacjach z innymi. Paniom w ich ostatnim przed wakacjami spotkaniu towarzyszyły Siostry magdalenki od pokuty wspólnoty lubańskiej – s. Iwona, s. Magdalena i s. Katarzyna. W słowie końcowym Siostry podziękowały wszystkim za obecność i stworzenie tak wspaniałej wspólnoty.
