29 listopada w lubańskim domu miało miejsce czuwanie adwentowe, połączone z uroczystymi Nieszporami pierwszej niedzieli Adwentu, które pozwoliły wejść w czas adwentowego czuwania. Do wspólnej modlitwy Siostry magdalenki zaprosiły ludzi świeckich i księży z parafii. Ksiądz Artur Węgiel, proboszcz parafii Świętej Trójcy, przewodniczył Nieszporom. W krótkim rozważaniu po czytaniu z Nieszporów, podzielił się swoim osobistym doświadczeniem modlitwy Liturgią Godzin. Wrócił do wspomnień z pierwszej parafii, gdzie zainicjował wspólne Nieszpory z młodymi ludźmi. Mówił o ich zaangażowaniu i potrzebie wspólnej modlitwy. Mówił również o tym jak bardzo potrzeba nam czujności w życiu i dobrym przygotowaniu się do ostatecznego przyjścia Jezusa. Wskazał na potrzebę spowiedzi, oczyszczania z naszych brudów, smrodów grzechu, aby nasze serce było czyste i wolne od tego, co oddala nas od bliskości Jezusa. Owo adwentowe czuwanie w lubańskim domu Sióstr magdalenek było chwilą wyciszenia, w której codzienny pośpiech ustąpił miejsca prostemu trwaniu przed Bogiem. Wspólna modlitwa ludzi świeckich, księży i sióstr połączona z pierwszymi Nieszporami przypomniała, że Adwent jest czasem budzenia serca – nie tyle wielkich słów, ile otwartości na przyjście Tego, który już jest blisko. W ciszy i skupieniu można było na nowo doświadczyć, że wspólnota nie tworzy się przez organizację, lecz przez obecność i modlitwę. Czuwanie stało się więc delikatnym światłem na progu nowego czasu liturgicznego – zachętą, by wejść w Adwent z gotowością, nadzieją i uważnością na Boże poruszenia. W czasie Adoracji była możliwość indywidualnej rozmowy z Jezusem, wsłuchania się w rozważania adwentowe przygotowane przez siostry, by być blisko Jezusa ukrytego, a tak bliskiego i pokornego, gdzie bije Jego Serce, które nie milknie; Serce, które kocha do końca. Rozpoczynając Adwent, chcemy rozpocząć go razem z Jezusem– w ciszy, w uwielbieniu, w pragnieniu Jego obecności. Niech ten czas będzie dla nas spotkaniem. Abyśmy nauczyli się czekać na Jezusa jak Maryja, ufać jak Józef, iść za światłem jak pasterze, i przyjąć Jezusa z zachwytem jak mędrcy.
